در پی حملات نظامی ایالات متحده و اسرائیل به خاک جمهوری اسلامی ایران در تاریخ ۲۰ اسفند، بخشهایی از شهرستان دیواندره هدف بمباران قرار گرفت و تعدادی از زیرساختهای ورزشی شهر دچار خسارت شدند. از جمله اماکن آسیبدیده میتوان به مجموعه ورزشی شهید رجایی اشاره کرد که شامل خانه جوان، سالنهای ورزشی، ساختمان اداره ورزش و جوانان و استخر المپیک است؛ تأسیساتی که ماهیت کاملاً غیرنظامی داشته و برای فعالیتهای عمومی و اجتماعی شهروندان مورد استفاده قرار میگرفتند.
تحلیل حقوقی حمله به زیرساختهای ورزشی دیواندره
آسیب به چنین مراکزی از منظر حقوق بینالملل بشردوستانه پرسشهای جدی حقوقی ایجاد میکند. بر اساس ماده ۴۸ و ۵۲ پروتکل الحاقی اول کنوانسیونهای ژنو (۱۹۷۷)، طرفهای درگیر در مخاصمه باید میان اهداف نظامی و اموال غیرنظامی تفکیک قائل شوند و اموال غیرنظامی نباید هدف حمله قرار گیرند مگر آنکه در عملیات نظامی مورد استفاده باشند.
نقض اصل تناسب و اساسنامه رم
همچنین طبق اصل تناسب مندرج در ماده ۵۱ همین پروتکل، حملاتی که خسارات گسترده به اموال غیرنظامی وارد کند و در مقایسه با مزیت نظامی مورد انتظار نامتناسب باشد، ممنوع است. در صورت احراز عمدی بودن چنین حملاتی علیه اهداف غیرنظامی، این اقدامات میتواند در چارچوب ماده ۸ اساسنامه رم دیوان کیفری بینالمللی به عنوان مصداق بالقوه جنایت جنگی مورد بررسی قرار گیرد.
