مرگ در کانال: داستان ۱۰ نفر از کردهای عراقی که در یک سفر خطرناک جان باختند

  • ۹ ماه قبل

به گفته دوستانش، حرم پیروت (Harem Pirot) یک شناگر عالی بود. در تابستان ۲۰۱۹ او و همسایه‌اش انس محمد از خانه خود در شهر رانیه کردستان عراق به سمت دریاچه دوکان (Dukan- یک مکان پرطرفدار برای پیک نیک و قایق‌سواری) حرکت کردند.

انس معتقد است: «او خیلی خوب می­‌توانست در آب­های عمیق شنا کند. خانواده‌های ما همدیگر را می‌شناختند. او تنها ۲۵ سال داشت.»

اما مهارت پیروت در شنا آنقدر کافی نبود تا او را در هفته گذشته از مرگ یخی و دردناک در کانال نابخشودنی نجات دهد. او یکی از ۲۷ نفر -اکثراً کردهای عراق -بود که چهارشنبه گذشته در شلوغ‌ترین مسیر کشتیرانی جهان پس از حرکت از سواحل شمال فرانسه با یک قایق سست جان خود را از دست دادند.

 

Harem Pirot.

حرم پیروت

بستگان وی در رانیه معتقدند حداقل ۱۰ نفر از خویشاوندان‌شان در این قایق نگونبخت بودند. مقامات عراق یا فرانسه به طور رسمی به آنها اطلاع نداده‌اند. اما بررسی‌­هایی که توسط خودشان، با کارکنان سردخانه، کردهای حاضر در اردوگاه­های دانکرک و در برخی موارد با قاچاقچیانی که این سفرها را سازماندهی کردند، انجام داده‌اند، آنها را مطمئن کرده است که اعضای خانواده‌شان مرده‌اند.

اینکه دقیقاً چه اتفاقی برای گروه در قایق افتاد نامشخص است. اما بستگانی که در آخرین دقایق زندگی با عزیزان خود با تلفن همراه در ارتباط بودند، تصویر وحشتناکی را ترسیم می‌­کنند. کشتی شروع به زیر آب رفتن کرد… آنهایی که در کشتی بودند ناامیدانه شروع به التماس می­‌کردند.

شخصی در قایق سعی کرد به مقامات فرانسوی و سپس گارد ساحلی بریتانیا هشدار دهد. بستگان گفتند تا این لحظه قایق در آب­‌های بریتانیا بود. آنها به کمک فوری و نجات نیاز داشتند. اما کمک به موقع نیامد. در عوض، پیروت و دیگر پناهندگان در آب خاکستری، یخ زده پیدا شدند.

مسافران از جمله دوست پیروت، توانا مامند محمد، نیز اهل رانیه بودند. یک خانواده اهل شهر دربندیخان کردستان عراق در قایق بودند: خزعل حسین، ۴۵ ساله، و فرزندانش هادیه، ۲۲ ساله، پسرش مبین، ۱۶ ساله و دختر کوچکتر هستی، هفت ساله. با شروع خستگی، آن­‌هایی که در آب بودند، یکی یکی جان خود را از دست دادند و جریان آب آنها را به سمت فرانسه به عقب راند.

Khazal Ahmed, right, with her son Mubin Rezgar, older daughter Hadia Rezgar and younger daughter Hasti Rezgar, who all died in the Channel crossing.

خزعل حسین، ۴۵ ساله، و فرزندانش هادیه، ۲۲ ساله، پسرش مبین، ۱۶ ساله و دختر کوچکتر هستی، هفت ساله

 

Twana Mamand Muhammed.

توانا مامند محمد

در رانیه خانواده‌­های مضطرب سعی کردند بخوابند. برخی از آنها با پیام­هایی که از قایق در مسیر انگلستان می‌رسید، اطمینان پیدا کردند. سه شنبه شب آرام و بی حرکت بود. وقت آن بود که افراد آماده آخرین مرحله یک سفر پرمخاطره از وطن باشند و به فرانسه برسند…

در ابتدا، نشانه­‌ها امیدوار کننده بود. سفر به اندازه‌ای خوب پیش رفته بود که مسافران را در آب‌های انگلیس قرار دهد، بنابراین خانواده‌ها با این خیال آسوده به خانه برگشتند که مقامات بریتانیا مطمئناً همه چیز را از آنجا تحویل خواهند گرفت. اما سحر به سکوت انجامید. تلفن­‌هایی که مردم رانیه را سرپا نگه می­‌داشتند، دیگر روشن نبودند. و قاچاقچیان در فرانسه هم نبودند.

در نهایت ماهیگیران، اجساد را در ساعت ۱۴ روز چهارشنبه مشاهده کردند. دو بازمانده مرد – یک عراقی و یک سومالیایی – از آب بیرون کشیده و به بیمارستان کاله منتقل شدند. تعداد کشته شدگان ۲۷ نفر بود – بزرگترین تعداد کشته شدگان از زمانی که پناهجویان سفر خطرناک خود به بریتانیا را آغاز کردند. بستگان منتظر خبر بودند و وقتی مشخص شد که امید کمی وجود دارد روز شنبه، روز غم و اندوه شد.

رزگار، شوهر خزعل، گفت: «همسر و فرزندانم از زندگی­مان در اینجا ناراضی بودند.و می‌خواستند همه ما به بریتانیا برویم. من به آنها گفتم به خاطر شغلم به عنوان پلیس نمی­توانم بیایم، آن را از دست خواهم داد. آنها اصرار به رفتن کردند. بنابراین موافقت کردم که اگر موفق شدند به آنها بپیوندم، و اگر نشد، می­‌توانند برگردند. من هرگز نمی­دانستم که این کار خطرناک است…»

رزگار گفت آخرین تماسش با خانواده‌اش حدود ساعت ۱۰ شب سه شنبه بوده است. «آن­ها گفتند می‌­خواهند سوار قایق شوند. بعد از آن دیگر خبری از آنها نداشتم.» رزگار گفت که هنوز واقعاً نمی­داند چه اتفاقی افتاده است. وی گفت: «خواهش می‌کنم اگر خبری از آنها دارید به من بگویید.»

برادر یکی از قربانیان گفت که مسافران ۲۰ دقیقه قبل از گم شدن با مقامات بریتانیا در ارتباط بودند. زانا که برادرش توانا در قایق بود، گفت: امواج آن­ها را به آب­‌های فرانسه بازگرداند. و در تمام این مدت هیچ کس برای کمک به آنها نیامد. اگر انگلیسی­‌ها یا فرانسوی­‌ها جنازه‌اش را به خانه بیاورند، سپاسگزار خواهم بود. من از مقامات کُرد چیزی نمی­‌خواهم. آنها دلیل رفتن او بودند.»

پیروت در تلاش بود به انگلستان برسد تا با برادرش انور، فارغ التحصیل شفیلد، که اکنون در کمبریج زندگی می‌کند، ملاقات کند. دیدار مجدد اتفاق نیفتاد…

 

مریم ۲۴ساله، مهاجر کرد عراقی نخستین قربانی است که در اثر غرق شدن قایق پناهجویان در کانال مانش جانش را از دست داد. عکس: برگرفته شده از رسانه های اجتماعی/حق کاپی محفوظ است

مریم ۲۴ساله، مهاجر کرد عراقی نخستین قربانی است که در اثر غرق شدن قایق پناهجویان در کانال مانش جانش را از دست داد. 

پیروت دو ماه پیش رانیه را ترک کرد و از طریق ترکیه و ایتالیا به شمال فرانسه رسید. مانند بسیاری از کسانی که در جنگل‌های غرب دانکرک زندگی می‌کنند، او دلایل خانوادگی قانع‌کننده‌ای برای آمدن به بریتانیا داشت – اما هیچ مسیر قانونی نداشت. چند نفر از کسانی که زیر باران و گل چادر زده بودند در بریتانیا کار کرده بودند یا اقوام نزدیکی در آنجا داشتند.

بسیاری دیگر از کسانی که در این قایق نگونبخت بودند نیز از منطقه رانیه در دامنه کوه‌­های قندیل در شمال شرق کردستان عراق به راه افتاده بودند. پسران و دختران این منطقه مدت­‌هاست قصد دارند به اروپا مهاجرت کنند. سفر همیشه سخت بود، اما این سفر متفاوت بود. یک پرواز سریع به بلاروس، بدون غربالگری قبل از صدور ویزاهای معمولاً سخت، بسیار خوب به نظر می‌­رسید.

با وجود فاجعه چهارشنبه، صدها نفر هنوز در کمپ هستند و منتظر شرایط آب و هوایی مناسب هستند. یکی از پناهجویان، مالا راخمن، ۲۴ ساله، زمانی که یک نفر عکسی از خزعل، مادری که روز چهارشنبه با خانواده‌اش غرق شد، را به او نشان داد شروع به گریه کرد و گفت:« من او را می‌شناختم، یک خانم دوست‌داشتنی بود…»

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

کُردی

آخرین مطالب