در حالی که دامنه درگیریهای نظامی آمریکا و رژیم ماجراجوی اسرائیل با ایران هر روز گستردهتر میشود، بار دیگر غیرنظامیان بیدفاع نخستین و اصلیترین قربانیان این خشونتها هستند.
نقض آشکار حقوق بینالملل و هدف قرار گرفتن زیرساختها
هدف قرار گرفتن یک مدرسه در میناب و کشته شدن حدود ۱۶۰ کودک دانش آموز، حمله به بیمارستان ها، بمباران مراکز ورزشی، آسیب دیدن خانههای مسکونی، نقض آشکار اصول بنیادین حقوق بینالملل بشردوستانه و اصل تفکیک میان اهداف نظامی و غیرنظامی است.
حمله به زیرساختهای آموزشی، امدادی و درمانی نهتنها غیرقانونی، بلکه تعرض مستقیم به حق حیات، حق سلامت و حق آموزش شهروندان است.
پیامدهای ویرانگر جنگ بر سلامت روان جامعه
گزارشها و مشاهدات میدانی دیدبان حقوق بشر کردستان ایران نشان میدهد که طیف وسیعی از شهروندان، بهویژه زنان، کودکان و سالمندان، در پی این حملات دچار شوکهای روحی و روانی شدید شده و برای دریافت خدمات حمایتی و درمانی به مراکز درمانی مراجعه کردهاند.
اضطراب مزمن، بیخوابی، حملات پانیک، و ترس مداوم از تکرار حملات، پیامدهای فوری این وضعیت است؛ پیامدهایی که آثار آن ممکن است سالها بر سلامت روان جامعه باقی بماند. جنگ تنها جانها را نمیگیرد، بلکه آینده یک نسل را نیز زخمی میکند.
هشدار نسبت به گسترش بیثباتی و فاجعه انسانی
ما هشدار میدهیم که ادامه این روند میتواند کشور را به سوی چرخهای از خشونتهای گستردهتر سوق دهد.
برخلاف برخی تحلیلها که این درگیری را محدود و کوتاهمدت ارزیابی میکنند، شواهد میدانی نشان میدهد که خطر گسترش بیثباتی و حتی بروز درگیریهای داخلی افزایش یافته است.
چنین مسیری میتواند به کشتاری وسیع، فروپاشی بیشتر زیرساختهای حیاتی و نابودی سرمایههای انسانی و اقتصادی بینجامد؛ خساراتی که حتی در صورت برقراری ثبات، بازسازی آن سالها به طول خواهد انجامید.
ضرورت بازگشت به دیپلماسی و توقف فوری خشونتها
بهعنوان یک سازمان حقوق بشری و ضدجنگ، بارها تأکید کردهایم که خشونت، رویکردهای نظامی و رفتارهای نامتعارف هیچ دستاورد پایدار و انسانی به همراه نخواهد داشت. تداوم این مسیر تنها بر دامنه رنج غیرنظامیان میافزاید و شکافهای اجتماعی را عمیقتر میکند.
ما از جامعه جهانی، نهادهای بینالمللی و تمامی طرفهای درگیر میخواهیم فوراً مسیر دیپلماسی را با میانجیگری فعال و بیطرفانه باز کنند. آتشبس فوری و بدون قید و شرط، مطالبه روشن جنبشهای ضدجنگ و مدافعان حقوق بشر است. توقف فوری حملات و بازگشت به گفتوگو، تنها راه جلوگیری از یک فاجعه انسانی گستردهتر است.
صلح یک انتخاب سیاسی نیست؛ یک ضرورت انسانی فوری است.
